شعر فارسی آیات غمزه

هر غنچه وطن‌وطن کند با دل چاک

میلاد عرفان پور — Thu, 09 Apr 2026 22:57:00 GMT

هر غنچه وطن‌وطن کند با دل چاک
هر سبزه زند بوسه بر این پرچم پاک

هر گل که در این بهار خونین رُسته‌ست
لبیک به رهبر است و لبیک به خاک

مقصد از عید تماشاست، به دیدن برسیم

علیرضا قزوه — Tue, 26 Mar 2024 06:40:00 GMT

مقصد از عید تماشاست، به دیدن برسیم
مثل یک سیب، الهی به رسیدن برسیم

مثل نوروز دمادم نفسی تازه کنیم
دم به دم دل بدهیم و به دمیدن برسیم

خانقاهی ست در این باغ و در این جامه دران
کاش یک شب به تب جامه دریدن برسیم

روز و شب این همه گفتیم و نگفتند چه گفت
کاش در کوه حرایش به شنیدن برسیم

عرفات است جهان، مشعر الغوث کجاست؟
شاید امشب به منای طلبیدن برسیم

برگها آینه چیدند به پیش من و تو
پیش از افتادن مان کاش به چیدن برسیم

هر چه گفتند و شنیدیم ز فردوس بس است
بارالها نظری تا به چشیدن برسیم

عید ما دلشدگان لحظه ی دیدار شماست

محمدعلی مجاهدی — Mon, 20 Mar 2023 14:54:00 GMT

مثل هر قصه که تأویل خودش را دارد
این غزل شیوه تحلیل خودش را دارد

عشق، متنی است که پرحاشیه تر از او نیست
گرچه هر قصه اباطیل خودش را دارد

عمر ما در شب یلدایی زلف تو گذشت
عشق ما و تو که تفصیل خودش را دارد

شب دریاچه اگر بستر آرامش قوست
برکه هم فوج حواصیل خودش را دارد

راه مطرح شدن و شهره شدن بسیار است
هرکسی شیوه ی تحمیل خودش را دارد

نفس ما سایه صفت، هم‌ره ما خواهد بود
مثل هابیل که قابیل خودش را دارد

آن چراغی که به خانه ست روا، روشن کن
مسجد شهر که قندیل خودش را دارد

هر دم آهنگ دگر می‌زند، انجیل و زبور
مصحف ماست که ترتیل خودش را دارد

ساحت وحی ز جولان‌گه ما بیرون است
ای بسا آیه که تأویل خودش را دارد

شعر، این گستره ی عرشی رازآلوده
آسمانی ست که جبریل خودش را دارد

عالمی گو، سپه ابرهه باشد، غم نیست
کعبه سجیل و ابابیل خودش را دارد

عید ما دلشدگان لحظه ی دیدار شماست
سال ما، ساعت تحویل خودش را دارد

این روزهای آخر اسفند بهتر است

احسان کاوه — Thu, 09 Mar 2023 14:14:00 GMT

حالات خنده ات همه تلخند بهتر است
چون چای تلخ بی شکر و قند بهتر است

شیرین تر است اخم تو از خنده های خلق
از لطف خلق، قهر خداوند بهتر است..

چون راست گفته چشم تو مردم گسسته اند
با چشم مست، ابروی پیوند بهتر است

پیوسته در نگاه تو یک آن دیگر است
تکرار نامکرر این قند بهتر است

در چهره ی تو صورت شادی گرفته غم
این گونه با کرشمه و لبخند بهتر است

عشاق داغ دیده و معشوق جنگجوی
این عده جنگ و صلح بخوانند بهتر است

تحویل سال، لحظه ی پایان سعی هاست
این روزهای آخر اسفند بهتر است..

آمد بهار و مجلس غم را به توپ بست

سعید بیابانکی — Mon, 21 Mar 2022 11:06:00 GMT

سال جدید بود و زمستان ادامه داشت
سرما ادامه داشت و باران ادامه داشت

یک سال گشته بود زمین گرد آفتاب
سرگیجه های ماه،کماکان ادامه داشت

سرمای دی به پنجره ها پشت کرده بود
ای کاش این شب این شب عریان ادامه داشت

تقویم پار، منگنه می شد به خاطرات
مادر نبود و شعر پریشان ادامه داشت

آمد بهار و مجلس غم را به توپ بست
یعنی هنوز سلطه ی سلطان ادامه داشت

قرنی جدید آمده بود از پس قرون
اما هنوز غربت انسان ادامه داشت

وا کرده بود لب به دعا هفت سین نو
اما سکوت حافظ و قرآن ادامه داشت

شاعر تمام شب به سرودن ادامه داد
باران ادامه داشت خیابان ادامه داشت...

شب گل دادن باغ انار است

محمدحسین نجفی — Wed, 20 May 2020 09:16:00 GMT

زمستان رفته و گل بی‌قرار است
زمین سبز است هنگام بهار است

میان بوته‌گل‌ها میهمانی‌ست
قرار شاخه و گل برقرار است

هوا غوغاست از باران نم نم
غذای چشمه آب خوشگوار است

قنات روستا از اول صبح
به راه افتاده و سرگرم کار است

کلاس جوجه‌ای در جیک جیک و
کلاغی گرم مشق قار قار است

خبرهای خوشی امروز در باغ
به دست پستچی در انتشار است

همین بادی که می‌گویند عمری‌ست
رفیق ابرهای آبیار است

خدا جشنی تدارک دیده امشب
شب گل دادن باغ انار است

عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانی؟

یوسف رحیمی — Tue, 31 Mar 2020 06:14:00 GMT

با دردهای تازه‌ای سر در گریبانم
اما پر از عطر امید و بوی بارانم

هربار غم‌ها بیشتر سویم هجوم آورد
دیدم درخشان‌تر شده آیینۀ جانم

آیینۀ صبر و وقار و مهر و لبخندم
این روزها سرتابه‌پا، آیینه‌بندانم

در من درخشیده شکوهی تازه از ایمان
«اینجا چراغی روشن است» آری چراغانم

هر کوچه‌ای اینجا چراغانی شده با عشق
من زنده‌ام از عشق، از این عشق تابانم

تابنده‌تر شد خاک من با گوهر ایثار
این خاکِ گوهربار ایران است، ایرانم

در دست دارم خاتم سرخ شهادت را
با این نگین، روی زمین، مُلک سلیمانم

خورشیدباران است خاک روشنم هر صبح
هشت آسمان پیداست از خاک خراسانم

در سایه‌سار بانوی آیینه و آبم
از عطر یاسش پر شده هر صبح ایوانم

از جلوۀ شاه چراغ اینجا چراغان است
من در پناه سایۀ دروازه قرآنم

گاهی غباری هم اگر در آسمان پیداست...
باران که می‌آید پر از عطر بهارانم

عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانی؟
عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانم

چشم‌انتظار رؤیت ماهم در این شب‌ها
کی می‌دمد خورشید از شرق شبستانم؟

چه بهاری ست که آفت زده فروردینش

سعید بیابانکی — Mon, 01 Apr 2019 05:35:00 GMT

چه بهاری ست که آفت زده فروردینش

و لجن می چکد از چارقد چرکینش

چه بهاری ست که می آید و زهرابه ی مرگ

دم به دم می چکد از داس شقایق چینش

چه بهاریست که جای گل و آواز و درخت

خرمنی خرملخ انداخته در خورجینش

چه بهاری ست که در دایره ای از کف و خون

چون گلی یخ زده پر ریخته بلدرچینش

داد از این کرگدن وحشی صحرا پیما

یاد پاییز به خیر و کهر نوزینش

ما که چون زاغچه ها سرخوش و خندان بودیم

با زمستان و درختان بلور آجینش

دست دهقان گنه کار، تبر باران باد!

تا دگر بار اجابت نشود آمینش...

پیرها آن روز حرمت داشتند

محمد سلمانی — Sat, 30 Mar 2019 13:22:00 GMT

بچه ها امروز روز عید ماست
لحظه های بازدید و دید ماست

پیش از این هر روز روز عید بود
زندگی سرشار از امید بود

عید و فروردین خوبی داشتیم
پیش از این آیین خوبی داشتیم

زندگی آغاز می شد با سلام
اخم هایش باز می شد با سلام

گوش ها گلبانگ بلبل می شنید
هر کسی گل گفته و گل می شنید

شاعران از نان و گُل دم می زدند
حرف های تلخ را کم می زدند

حرف ها آن روز تکراری نبود
شعرها اینقدر بازاری نبود

چشم ها پیمانه های راز بود
آسمان ها فرصت پرواز بود

قلب ها آن روز دور از هم نبود
دست ها اینقدر نامحرم نبود

مردمان پندار نیکی داشتند
عشق را کوچک نمی پنداشتند

هر کسی یار خودش را دوست داشت
سایه دیوارِ خودش را دوست داشت

می شد احساسات را غربال کرد
با کبوتر نامه ای ارسال کرد

شهرهای آشتی دروازه داشت
جارچی هر روز حرفی تازه داشت

خانه با گرمای کرسی گرم بود
کوچه با احوالپرسی گرم بود

آب جاری بود از بالای کوه
روشنی می ریخت از سیمای کوه

آب با آیینه هم فرهنگ بود
آسمان دریای آبی رنگ بود

ماه پشت ابر پنهان بود ؟ نه
روشنی محکوم کتمان بود ؟ نه

ماه در نوروز شکل داس بود
آسمان آغوشی از احساس بود

همت خورشید را فانوس داشت
کوزه استعداد اقیانوس داشت

دست روی دست معنایی نداشت
کوچۀ بن بست معنایی نداشت

پیرها آن روز حرمت داشتند
مردهای ایل غیرت داشتند

مرد بر پیمان خود پابند بود
تار موئی آیۀ سوگند بود

دامن زن جان پناه مرد بود
شانه هایش تکیه گاه مرد بود

زن شریک درد خود را می شناخت
سرفه های مرد خود را می شناخت

مرد از دیدار زن خرسند بود
بهترین سوغاتیش لبخند بود

سرزمین ما زمانی بچه ها
سرزمینی بود خیلی با صفا

ابتدا و انتهایش این نبود
نقشۀ جغرافیایش این نبود

.........................
از صفحه اینستاگرام شاعر:
https://www.instagram.com/mohammadsalmani1/p/BvPlMIZp3PX/?utm_source=ig_share_sheet&igshid=cqu5tawpp84j

از شرق و غرب و راست و چپ زخم خورده‌ایم

محمدعلی علمی — Thu, 28 Mar 2019 10:38:00 GMT

سال جدید زیر همین گنبد کبود
آغاز شد حکایتمان با یکی نبود

ارابه‌های قاتل و آزادراه مرگ
تدبیرهای دفن شده در مسیر رود

ابرِ سیاه پوشِ غمِ جنگلی که نیست
باریده است بر سر این شهر غرقِ دود

پیش نگاه مامِ وطن در میان سیل
از زندگی دوباره کسی دست شسته بود

اما میان حادثه‌ها باز شاعری
از شور و شوق و همدلی و عشق می‌سرود:

بر غیرت همیشگی مردمم سلام
بر همت همیشگی مردمم درود

از شرق و غرب و راست و چپ زخم خورده‌ایم
اما به لطف وحدتمان مثل تار و پود

در هم تنیده‌ایم و هنوز ایستاده‌ایم
صبحِ فراز بوده اگر یا شبِ فرود

بفرمایید فروردین شود اسفندهای ما

قیصر امین پور — Wed, 20 Mar 2019 11:28:00 GMT

بفرمایید فروردین شود اسفندهای ما
نه بر لب، بلکه در دل گُل کند لبخندهای ما

بفرمایید هر چیزی همان باشد که می خواهد
همان، یعنی نه مانند من و مانندهای ما

بفرمایید تا این بی چراتر کار عالم؛ عشق
رها باشد از این چون و چرا و چندهای ما

سرِ مویی اگر با عاشقان داری سرِ یاری
بیفشان زلف و مشکن حلقه ی پیوندهای ما

به بالایت قسم، سرو و صنوبر با تو می بالند
بیا تا راست باشد عاقبت سوگندهای ما

شب و روز از تو می گوییم و می گویند، کاری کن
که «می بینم» بگیرد جای «می گویند»های ما

نمی دانم کجایی یا که ای، آنقدر می دانم
که می آیی که بگشایی گره از بندهای ما

بفرمایید فردا زودتر فردا شود، امروز
همین حالا بیاید وعده ی آینده های ما

...

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:33:00 GMT

زمستان بود
یکدفعه بهار شد

_{سامان دادبان. ۹ ساله}

...

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:25:00 GMT

شکوفه ها به خواب برده میشن
بهار که میشه خودشونو بیدار می کنن

_{ریحانه. 5 سال و نیمگی}

عیدی که در کنار تو بودم سعید بود

محمدحسین نجفی — Sat, 19 May 2018 21:10:00 GMT

عیدی که در کنار تو بودم سعید بود
آن قدرها سعید که مصداق عید بود

هر جا و هر چه را که نظر کردم آن زمان
در هیأتی جدید و حیاتی جدید بود

با ما بساز باشد و با ساز ما به رقص؟
از روزگار -این شب ظالم- بعید بود

آغاز روزهای خوش ما دو تا درست
پایان روزهای بد سررسید بود...

دادم به مشتلق دل خود را که بودنت
امّید اخرینِ منِ ناامید بود

ای کاش مدتی که نشستم کنار تو
قدر هزار سال پیاپی مدید بود

^{با حذف ابیات}

ممنون که چند ثانیه با من قدم زدی

محمدحسین نجفی — Sat, 19 May 2018 20:56:00 GMT

ممنون دم از سپیده دم از صبحدم زدی
ممنونم از دمیدن خورشید دم زدی

ممنون دم از امید به آینده ای بعید
_آن روز روسپید که می خواستم_ زدی

ممنون که مشق های شب روزگار را
ای صبح در نگاه تو جاری! قلم زدی

در کسوت بهار به پاییزم آمدی
مفهوم فصل ها را ممنون به هم زدی

ممنونم از تو، از تو که این خاطرات را
در متن بدترین لحظاتم رقم زدی
::
از پیش من چه زود، چنان رود رد شدی
ممنون که چند ثانیه با من قدم زدی

باید که غنیمت شمریم این دم را

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:34:00 GMT

جان است، سلام تازه ی جانان است
«آن» است همان دقیقه ی پنهان است

باید که غنیمت شمریم این دم را
این باد بهاری نفس رحمان است

_{نفس رحمان (نفس الرحمان) از اصطلاحات لطیف عرفان نظری است، به معنای نخستین و جامع ترین تجلی خداوند در آفرینش}

اسرار دل زمین شنیدن دارد

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:32:00 GMT

هرگوشه گلی قصد دمیدن دارد
اسرار دل زمین شنیدن دارد

الساعه بیا ببین که امروز زمین
فردای قیامت است، دیدن دارد

فروردین است، گل فراوان شده است

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:29:00 GMT

صحرا گُله به گُله چراغان شده است
فروردین است، گل فراوان شده است

بابونه... نسیم... لاله... بلبل... گنجشک
صحرا بنگر پیمبرستان شده است

جهان به زمزمه برخاسته ست

سید علی میرافضلی — Fri, 16 Mar 2018 21:04:00 GMT

به احترام بهار
جهان به زمزمه برخاسته ست:
درخت، دریا، دشت
پرنده، باران، سنگ
تو نیز
در این طراوت جاری
برای پر زدن از خود، دلی مهیا کن!

نگو که منتظری این که انتظار نشد

زهرا سپه کار — Thu, 11 May 2017 20:58:00 GMT

بیا ببین گل من این که روزگار نشد
که فصل ها پی هم رفت و دل بهار نشد

تو روز جمعه می آیی نشانه اش این که
دم غروب دلی کو که بی قرار نشد

تمام درد تو ماییم ما که بی دردیم
کسی شبیه تو با درد سازگار نشد

هزار سال به کشتی چو نوح منتظری
هزار سال گذشت و کسی سوار نشد

برو به خانه ی یعقوب ها و مژده بده
که یوسفی به دل چاه ماندگار نشد

کنار پنجره خیره به جاده ها ای دل!
نگو که منتظری این که انتظار نشد

تو برف های درختان باغ را بتکان
ببین دوباره دلت را اگر بهار نشد؟!

خبر دارم بهار بهترینی هست!

سید علی میرافضلی — Thu, 11 May 2017 19:40:00 GMT

خبر دارم که در فردای فرداها
بهار ِ بهترینی هست.

دری را می‌گشایی:
پشت آن، درهای دیگر هم
خبر دارم
گشوده می‌شود آن آخرین در هم.

بهاری پشت آن در
لحظه‌ها را می‌شمارد باز
و هر قفلی
کلیدی تازه دارد باز.

من از دیروزهایِ رفته دانستم
که در امروز ِ ما تقدیر ِ فردا آفرینی هست
خبر دارم
بهار بهترینی هست!

درختان العجل با ندبه ی گنجشک می گویند

زهرا سپه کار — Sat, 25 Mar 2017 01:42:00 GMT

نمی دانم، بنفشه، رازقی، گل پونه هم دارد
بهارم از بهارت چیزهایی باز کم دارد

غم خانه تکانی، کفش های نو، لباس نو
به غیر از دوری ات هر چه بخواهی هم و غم دارد

بهارم باغبانی مهربان را باز دلتنگ است
وگرنه گل میان باغچه از هر رقم دارد

گلی را هر سحر دیدم دعای عهد می خواند
شباهت با گل چادرنماز مادرم دارد

درختان العجل با ندبه ی گنجشک می گویند
بهار این فرصت کوتاه را هم مغتنم دارد...

همیشه آخر اسفند راهی خراسان است
همیشه بی برو برگرد دل عزم حرم دارد

بهار آمد بهار من نیامد

عباس کی منش (مشفق کاشانی) — Sat, 25 Mar 2017 01:20:00 GMT

بهار آمد بهار من نیامد
گل آمد گل عذار من نیامد

برآوردند سر از شاخ، گل ها
گلی بر شاخسارمن نیامد

چراغ لاله روشن شد به صحرا
چراغ شام تار من نیامد

جهان را انتظار آمد به پایان
به پایان انتظار من نیامد

همه یاران کنار از غم گرفتند
چرا شادی کنار من نیامد

چه پیش آمد در این صحرا که عمری
گذشت و شهسوار من نیامد

سر از خواب گران برداشت عالم
سبک رفتار، یار من نیامد

به کار دوست طی شد روزگارم
دریغ از من به کار من نیامد

بهاران من! چشم عید از تو روشن

محمدمهدی سیار — Tue, 21 Mar 2017 21:15:00 GMT

سلام ای بهاران از ره رسیده
چه گل ها که در پیشوازت دمیده

سلام ای که باران و لبخند با توست
که عطر سلام خداوند با توست

بهاران من! چشم عید از تو روشن
دل مادران شهید از تو روشن

چه گل های سرخی ست در آستینت
چه سروی ست هم سفره ی هفت سینت

نترسیده ایم از زمستان، بهارا!
بیا گل بنه یک به یک شاخه ها را

ببین باز کردیم مشت خزان را
رجزخوان شکستیم پشت خزان را

بهارا تمام است کار زمستان
نماندیم ما زیر بار زمستان

در قلب من بهار، شرمنده ی خداست

علیرضا قزوه — Tue, 21 Mar 2017 05:22:00 GMT

صبح آمده ست صبح، عید آمده ست عید
چون سیب سرخ عید، لبخندتان رسید

پیغام داده اید، احوالتان خوش است
اعیادکم ربیع ایامکم سعید

در صبح ناگهان، گل داده است جان
لبریزم از نشاط سرشارم از امید

یاران من سلام! یاران من کجاست؟
یاری که پرگشود یاری که پر کشید

هرچند خسته اید درخود شکسته ایم
باید غزل سرود باید غزل شنید

باید دوباره سوخت باید دوباره ساخت
باید دوباره رفت باید دوباره دید

در قلب من بهار، شرمنده ی خداست
در چشم من بهار، شرمنده ی شهید

ایمان به بهار، عین ایمان به خداست

میلاد عرفان پور — Tue, 21 Mar 2017 03:52:00 GMT

چشم همه چشمه هاي جوشان به خداست

باران، اثر نگاه دهقان به خداست

گل ها همه آيه هاي قرآن هستند

ايمان به بهار، عين ايمان به خداست

بگو تا انتظار این است، اسبی زین نخواهد شد!

علیرضا قزوه — Fri, 17 Mar 2017 11:01:00 GMT

دلا تا باغ سنگی، در تو فروردین نخواهد شد
به روز مرگ شعرت سوره ی یاسین نخواهد شد

فریبت می دهند این فصل ها تقویم ها، گل ها
از اسفند شما پیداست فروردین نخواهد شد

مگر در جستجوی ربّنای تازه ای باشیم
وگرنه صد دعا زین دست، یک نفرین نخواهد شد

مترسانیدمان از مرگ، ما پیغمبر مرگیم
خدا با ما که دلتنگیم، سرسنگین نخواهد شد

به مشتاقان آن شمشیر سرخ شعله ور در باد
بگو تا انتظار این است، اسبی زین نخواهد شد!

با من قدم بزن

سید علی میرافضلی — Thu, 16 Mar 2017 16:59:00 GMT

ای حس و حال نو
با من قدم بزن
در ذهن کوچکم
این کهنه های تازه نما را
به هم بزن

ای چشم هایت جاری از آیات فروردین

مریم سقلاطونی — Thu, 16 Mar 2017 10:01:00 GMT

ای چشم هایت جاری از آیات فروردین

سرشارتر از شاخه های روشنِ «والتّین»

لبخندهایت مهربان تر از نسیم صبح

پیشانی ات سرمشق سبز سوره ی یاسین

ای با تو صبح و عصر و شب «فی أحسَنِ التقویم»

ای بی تو صبح و عصر و شب دل مرده و غمگین

ای وعده ی حتمی! بگو کی می رسی از راه

کی می شکوفد شاخه های آبی آمین؟

رأس کدامین ساعت از خورشید می آیی

صبح کدامین جمعه ها با عطر فروردین؟

رفت و روب کرده ایم خانه را برای تو

بیوک ملکی — Thu, 16 Mar 2017 08:34:00 GMT

ای نسیم خوش نفس
کی می آیی از سفر؟
کی از آبشار گل
می کنی مرا خبر؟

شاپرک به دور خود
پیله ای تنیده است
وقت پر گشودنش
بی گمان رسیده است

کی برای شاپرک
بال در می آوری؟
یا برای قاصدک
بال و پر می آوری؟

رفت و روب کرده ایم
خانه را برای تو
تا دوباره پر شود
از صدای پای تو

ای نشانه ی بهار!
ای نسیم خوش خبر!
خسته ایم و منتظر
کی می آیی از سفر؟

نمی‌دانم چرا مردم به هم تبریک می‌گویند

مریم جعفری آذرمانی — Thu, 16 Mar 2017 01:48:00 GMT

گل از گل‌ها شکفت و رنگ جدول‌ها بهاری شد
به دستِ کارگرها در حواشی سبزه‌کاری شد

زمستان رفته و مثل ذغالش روسیاهم من
به ویرانی سفر کردم که سوغاتم «نداری» شد

عمو نوروز من هستم که با پیراهن سرخم
به طبلم می‌زنم: «مردم! جهان از خون اناری شد،

چه باغی می‌شکوفد از گلوگاهِ مسلسل‌ها؟
چه دریایی اگر سرچشمه‌ها از زخم جاری شد؟»

نمی‌دانم چرا مردم به هم تبریک می‌گویند
بهاری را که با برف زمستان آبیاری شد

مي رسد بهار و من بي شكوفه ام هنوز

علیرضا قزوه — Wed, 15 Mar 2017 03:15:00 GMT

آه مي كشم تو را با تمام انتظار
پر شكوفه كن مرا اي كرامت بهار

در رهت به انتظار صف به صف نشسته است
كارواني از شهيد ، كارواني از بهار

اي بهار مهربان در مسير كاروان
گل بپاش و گل بپاش،گل بكار و گل بكار

بر سرم نمي كشي دست مهر اگر مكش
تشنه محبت اند لاله هاي داغدار

دسته دسته گم شدند سهره هاي بي نشان
تشنه تشنه سوختند نخل هاي روزه دار

مي رسد بهار و من بي شكوفه ام هنوز
آفتاب من بتاب، مهربان من ببار

بهار بهار، صدا همون صدا بود

محمدعلی بهمنی — Wed, 15 Mar 2017 02:47:00 GMT

بهار، بهار!

پرنده گفت یا گل گفت؟

خواب بودیم و هیچکی صدایی نشنفت!

بهار بهار ...صدا همون صدا بود

صدای شاخه ها و ریشه ها بود

بهار بهار چه اسم آشنایی!

صدات میاد اما خودت کجایی؟

وا بکنیم پنجره ها رو یا نه؟

تازه کنیم خاطره ها رو یا نه؟

بهار اومد لباسِ نو تنم کرد

تازه تر از فصل شکفتنم کرد

بهار اومد با یه بغل جوونه

عید و آورد از تو کوچه تو خونه

حیاط ما یه غربیل

باغچه ی ما یه گلدون

خونه ی ما همیشه

منتظر یه مهمون

بهار بهار یه مهمون قدیمی

یه آشنای ساده و صمیمی

یه آشنا که مثل قصه ها بود

خواب و خیالِ همه بچه ها بود

یادش بخیر بچه گیا چه خوب بود

حیف که هنوز صُب نشده غروب بود

آخ که چه زود قُلّکِ عیدیامون

وقتی شکست باهاش شکست دلامون

بهار اومد برفارو نقطه چین کرد

خنده به دلمردگی زمین کرد

چقدر دلم فصل بهارو دوس داشت

وا شدن پنجره ها رو دوس داشت

بهار اومد پنجره ها رو وا کرد

منو با حس دیگه آشنا کرد

یه حرف یه حرف، حرفای من کتاب شد

حیف که همه ش سوال بی جواب شد

دروغ نگم هنوز دلم جوون بود

که صب تا شب دنبال آب و نون بود

بهار اومد اما با دست خالی

با یه بغل شکوفه ی خیالی

بهار بهار گلخونه های بی گل

خاطره های مونده اون ور پل

بهار بهار یه غصه ی همیشه

منظره هایِ ماتِ پشتِ شیشه

بهار بهار حرفی برای گفتن

تو فصل بی حوصلگی شکفتن

بهار بهار پرنده گفت یا گل گفت

ما شنیدیم هر کسی خوابه نشنفت

من آمدم تا تو را ببینم

رضا یزدانی — Tue, 14 Mar 2017 10:10:00 GMT

مبارک است آسمانِ آبی، مبارک است آفتاب و باران
خوشا جوانه، خوشا شکفتن، خوشان خوشانی است در بهاران

بریز از منقل زمستان، هر آنچه ته‌مانده‌است از اسفند
بریز تا گل کند دوباره، بلوغِ پُر جوش شاخساران

سلام کردم به نرگسی مست، جواب از بلبلی شنیدم
به جز محبّت به جز ملاحت، ندیدم از این بزرگواران

چقدر شادند غم فروشان، پر از هیاهو همه خموشان
به باده‌ریزی و نوش‌نوشان حواس‌جمع‌اند میگُساران

به "سبزوار" درخت رفتم؛ سلام کردم به جان به کف‌ها
کفن‌به‌تن آمدند گل‌ها، کفن‌به‌تن ‌مثل سربداران

فقط نه این دید و بازدید است؛ فقط نه تبریک‌های عید است
بهار یعنی به خود رسیدن، به رغم گمگشتِ روزگاران

بهار یعنی همین گسستن ز خویش و در خویش تازه‌گشتن
بهار این است؛ ای زمستان! بهار این است؛ ای بهاران!
....
بهارها آمدند و رفتند ولی تو می‌مانی ای همیشه!
من آمدم تا تو را ببینم؛ خودِ خودت را به من بباران!

صدات میاد اما خودت کجایی؟

محمدعلی بهمنی — Sat, 19 Mar 2016 09:39:00 GMT

بهار بهار
پرنده گفت یا گل گفت؟
خواب بودیم و هیچکی صدایی نشنفت

بهار بهار ...صدا همون صدا بود
صدای شاخه ها و ریشه ها بود

بهار بهار چه اسم آشنایی
صدات میاد اما خودت کجایی؟

وا بکنیم پنجره ها رو یا نه؟
تازه کنیم خاطره ها رو یا نه؟

بهار اومد لباس نو تنم کرد
تازه تر از فصل شکفتنم کرد

بهار اومد با یه بغل جوونه
عیدو آورد از تو کوچه تو خونه

(حیاط ما یه غربیل
باغچه ی ما یه گلدون
خونه ی ما همیشه
منتظر یه مهمون)

بهار بهار یه مهمون قدیمی
یه آشنای ساده و صمیمی
یه آشنا که مثل قصه ها بود
خواب و خیال همه بچه ها بود
یادش بخیر بچه گیا چه خوب بود
حیف که هنوز صب نشده غروب بود

آخ که چه زود قلک عیدیامون
وقتی شکست باهاش شکست دلامون

بهار اومد برفارو نقطه چین کرد
خنده به دلمردگی زمین کرد

چقدر دلم فصل بهارو دوس داشت
وا شدن پنجره ها رو دوس داشت

بهار اومد پنجره ها رو وا کرد
منو با حس دیگه آشنا کرد
یه حرف یه حرف، حرفای من کتاب شد
حیف که همه ش سوال بی جواب شد

دروغ نگم هنوز دلم جوون بود
که صب تا شب دنبال آب و نون بود

بهار اومد اما با دست خالی
به یه بغل شکوفه ی خیالی

بهار بهار گلخونه های بی گل
خاطره های مونده اون ور پل

بهار بهار یه غصه ی همیشه
منظره های مات پشت شیشه

بهار بهار حرفی برای گفتن
تو فصل بی حوصلگی شکفتن

بهار بهار پرنده گفت یا گل گفت
ما شنیدیم هر کسی خوابه نشنفت

مبارک شمایید و ماییم و آن ها

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:41:00 GMT

مبارک شمایید و ماییم و آن ها

که دل تازه کردند در بی کران ها

مبارک! مبارک! سحر ها مبارک!

مبارک سحرها! مبارک اذان ها!

مبارک تر از هر مبارک، شمایید

شما روشنان شب کهکشان ها

شما بی گمان آیه های یقینید

مبارک یقین ها! مبارک گمان ها!

مبارک بهاری که در برگ برگش

نشانی ست از جلوه ی بی نشان ها

بهاری که زیباست چون نسترن ها

بهاری که غوغاست چون ارغوان ها

بهاری که روییده از خون، از آتش

بهاری که گل کرده از استخوان ها

خدایا! خدایا! جوانه… جوانه…

خدایا! جوان ها… خدایا! جوان ها…

یک خبر تازه رسید از نسیم

بیوک ملکی — Wed, 19 Aug 2015 12:23:00 GMT

یک خبر تازه رسید از نسیم
شانه ی هر شاخه پر از لانه شد
کوه پر از چهچه ی چلچله
دشت پر از بوته ی پروانه شد

باز زمین خنده زد و آسمان
رنگ پر و بال کبوتر گرفت
باز دل کوچک گنجشک ها
آن طرف پنجره ها پر گرفت

می شود امروز، از آغاز صبح
تازه شد و طعم هوا را چشید
از نفس باغچه های حیاط
باز هم آواز خدا را شنید

می شود از پنجره ی باز دل
تا دل یک زنجره پرواز کرد
می شود امروز دم باغچه
دوستی تازه ای آغاز کرد

برای لحظه ی آخر تو را کنار گذاشت

محمد رفیعی — Sat, 01 Aug 2015 03:36:00 GMT

برای لحظه ی آخر تو را کنار گذاشت
خدا چقدر زمین را در انتظار گذاشت

هزار سال تو را با عسل به هم آمیخت
هزار معجزه در پیکر تو کار گذاشت

از آفریدن تو آن قَدَر به وجد آمد
که از وجود خودش در تو یادگار گذاشت

کشید دایره ای حول محور تو سپس
مسیر شعر مرا روی این مدار گذاشت

تو آمدی به زمین آسمان گریست، خدا
برای گریه ی او اسم مستعار گذاشت

همان دقیقه درختان مرده سبز شدند
همان دقیقه که نام تو را بهار گذاشت

بهار حادثه ای مثل روز روشن بود

ناصر فیض — Mon, 30 Mar 2015 03:13:00 GMT

بهار آمد و باز آمدند لک لک ها

نگاه پنجره پر شد، پر از چکاوک ها

صدای خنده ی گل ها در آسمان پیچید

زمین شکفت و جوان شد ز رقص پیچک ها

گشوده شد قفس چله ها به دست نسیم

گذشت از سر کاج، ابر بادبادک ها

نگاه گربه ی همسایه را به حوض حیاط

گره زد از سر دیوار برق پولک ها

برای آن که بخندند کودکان در شهر

هزار بار شکستند بغض قلک ها

بهار حادثه ای مثل روز روشن بود

چه چشم ها که ندیدند پشت عینک ها

دوباره مثل همیشه به خانه اش نرسید

کلاغ قصه که ترسید از مترسک ها

بهار فصل قشنگي ست، بي تو اما نه

مهدی زارعی — Fri, 27 Mar 2015 06:20:00 GMT

سوال:«عيد رسيده؟» جواب:«اين جا نه!»

بهار آمده امسال خانه ي ما؟ نه!

چهار فصل پياپي، اگر زمستان شد

يخ قديمي اين فصل مي شود وا؟ نه!

بدون تو همه ي سال برف بوده؟ بله!

تمام هم شده يک لحظه فصل سرما؟ نه!

بدون موج نگاهت، جهان که يک ماهي ست

رسيده است به آغوش گرم دريا؟ نه!

تمام زلزله ها لرزه ي نبودن توست

و هيچ بعد تو آرام بوده دنيا؟ نه!

تو ماه صفحه ي نقاشي جهان بودي

به روي صفحه ببين ماه مانده حالا؟ نه!

اگرچه اول تقويم ها نوشته بهار

بهار مي رسد از راه، بي تو آقا؟ نه!

بيا و پس تو خودت از خدا بخواه، که داد ـ

جواب خواهش ما را هميشه او با: نه!

خودت بگو به خدا که به چشم يک عاشق

بهار فصل قشنگي ست، بي تو اما نه.

می‌ترسم از ترددِ در باغ، بی‌وضو

علی محمد مودب — Thu, 26 Mar 2015 05:34:00 GMT

آمد بهار تا گل و ریحان بیاورد
تا دل برد ز آدمی و جان بیاورد

صدها نهال شیفته را آفتاب حُسن
چون کودکان به ‌صف به دبستان بیاورد

خط امان مرغ فراری است، برگ گُل
تا باز رو به شانة سلطان بیاورد

در بارعام عید، چنین ملت بهار
از غنچه، خنچه‌های فراوان بیاورد

با ریزه‌ریزه‌های شکوفه، درخت شاد
با خویش، یاد برف زمستان بیاورد

صدها دهان به خنده گشوده است بوستان
یلدای گریه را که به پایان بیاورد

هر شاخه، برگ و بار فراوان بیاورد
این شاخه این بیاورد، آن آن بیاورد

باد بهار، گوش هزار ابر خیره را
در چارسو کشیده که باران بیاورد

آری قیامت است، ولی خود بهانه‌ای است
یا فرصتی که آدمی ایمان بیاورد

برگ بهار نامة اعمال شاخه است
آن‌سان که غنچه را لب خندان بیاورد

فوج درخت‌زار، نماز جماعتی است
تا اقتدا به حضرت باران بیاورد

در پایبوس حضرت خورشید خاوران
ایمان به سرنوشت گیاهان بیاورد

کو دیده‌ای که فهم کند آیه‌های یار
آمد بهار کاین‌همه قرآن بیاورد

از خطبة غیور منا، عطر سیب را
تا باغ‌های خرم لبنان بیاورد

پروندة هزار و یکی برگ مرده را
زیر بغل گرفته، شتابان بیاورد

هر برگ‌ تازه، ‌پیرهنی دیگر از عزیز
بر کلبه‌های خستة احزان بیاورد

با هر بغل شکوفه، چو شیخی درخت پیر
صدها چراغ را به شبستان بیاورد

غوغای لالة صحبت لب‌های تشنه را
تا بیخ گوش چشمة جوشان بیاورد

می‌ترسم از ترددِ در باغ، بی‌وضو
نسیان عجیب نیست که عصیان بیاورد

گاهی چو نامه، برگ گلی در عبور باد
پیغام‌ها ز عمر شتابان بیاورد

گاهی پرنده، واژة داغی است در هوا
ایهام‌های مشکل و آسان بیاورد

این جامیِ شکسته به زندان ری خوش است
گر باد، خاک جام به زندان بیاورد

با مشتی از غبار ز سامان اهل جام
بر این خمار شیفته، سامان بیاورد

تصدیع دوستان ندهد شاعر غریب
حتی بدان‌که نامی از ایشان بیاورد

بر آهوی قصیده، امید ضمانت است
بادی که نکهتی ز خراسان بیاورد

شاید که در شکار تو، ببر بیان من
این شعر را گرفته به دندان بیاورد

به حال باغچه، بی یاسمن چه می گذرد؟

اعظم سعادتمند — Tue, 24 Mar 2015 06:10:00 GMT

در این بهار، به دشت و دمن چه می گذرد؟
به حال باغچه، بی یاسمن چه می گذرد؟

صدای شادی گنجشک ها نمی آید
به شاخه های تر نارون چه می گذرد؟

صدای گریه ی خاموش بلبلان از چیست؟
مگر به ساحت سبز چمن چه می گذرد؟

به حال ماه، که با آه و چاه خواهد شد
پس از تو هم نفس و هم سخن چه می گذرد؟

فقط همان درِ آتش گرفته می داند
به زینبت، به حسین و حسن چه می گذرد

میان این همه، کو محرمی که شرح دهد
میان خانه ی مولای من چه می گذرد

حالا که فاطمیه دل عید را شکست...

سیده تکتم حسینی — Sun, 22 Mar 2015 02:49:00 GMT

وقتی بهار می رسد و شور و حال نیست

یعنی که در نظام زمین اعتدال نیست

بلبل کجاست تا به کلاغان خبر دهد

روح بهار تشنه ی این قیل و قال نیست

حالا که فاطمیه دل عید را شکست

دیگر برای خنده ی گلها مجال نیست

غم دامن ملائکه را هم گرفته است -

در بارگاه قدس که جای ملال نیست

آه ای بهار خسته که از راه می رسی

آیا دلت شکسته تر از پارسال نیست؟

عید امسال پر از بوی گل یاس شده است

مریم سقلاطونی — Sun, 22 Mar 2015 02:35:00 GMT

عید امسال پر از بوی گل یاس شده است

و پر از خاطره ی گندم و دستاس شده است

همه ی دشت گواهند که با بوی بهار

عطر یک خانه ی آتش زده احساس شده است

چینش سفره امسال تفاوت دارد

سین هر سفره ، سلامی است که بر یاس شده است

روضه ی چادر خاکی همه جا پیچیده

سیب ها عطر خوش کوثر و اخلاص شده است

ابر ،در هیأت یک مستمِع مداحی است

بس که می گرید و دل نازک و حساس شده است

....

جان گل های جهان پیشکش یاسی که

زخمی سیلی باد و ستم داس شده است...

گوش کن؛ فروردین!

صادق رحمانی — Thu, 19 Mar 2015 07:55:00 GMT

اخرین برگ افتاد

از درخت اسفند

بر سر سفره ی صبح

تپشی سرخ در آن پیله ی لبریز از آب

لکنت ثانیه ها

گوش کن؛

فروردین!

خدایا! دلم را...

سید علی میرافضلی — Tue, 17 Mar 2015 13:38:00 GMT

خدایا! دلم را
به آغاز سرسبزیِ خاک
به آغاز یک فصلِ نو باز گردان
خدایا!
مرا با بهاری دگرگونه آغاز گردان!

چشم ما روشن که در دست تو قرآن و گل است

فاطمه سالاروند — Sun, 21 Sep 2014 05:13:00 GMT

سبزپوشا با خودت بخت سپید آورده ای
گل به گل هر جا بهاری نو پدید آورده ای

تو همان ابر کریمی که زمین تشنه را
از شکفتن های پی در پی نوید آورده ای

شور بخشیدی گلوی کوچک گنجشک را
قفل آواز قناری را کلید آورده ای

باغ ما را نیست دیگر بیمی از بیداد باد
ای نسیم مهربان! عطر امید آورده ای

چشم ما روشن که در دست تو قرآن و گل است
جان ما سرخوش که با خود بوی عید آورده ای

کسی که سرخ ترین شاه بیت را نوشید

نغمه مستشارنظامی — Fri, 22 Aug 2014 08:26:00 GMT

نسیمی آمد و گلبرگ ها تکان خوردند

بهار از همه ی دختران جوان تر بود!

صدای روشن گنجشکها خبر می داد

که از سه خواهر خود نیز مهربان تر بود!

نسیمی آمد و رقص شکوفه ها در باد

به طبع شاعری خاک ناخنک می زد

و از شنیدن صدها هزار شعر لطیف

نگاه شبنم و چشمان آسمان تر بود

اقاقیا غزل تازه ی خودش را خواند

به ارغوان جوان زیر لب سلامی کرد

اگر چه طبع صنوبر ظریف بود ولی

بنفشه از همه در عشق نکته دان تر بود!

بنفشه شعر نخواند و سکوت کرد ولی

به روی دفتر گلبرگ خود کبود نوشت:

کسی که سرخ ترین شاه بیت را نوشید

شقایقی ست که بی نام و بی نشان تر بود!

شقایقی که نخستین سلام سرخش را

به پیش پای نسیم بهار فرش انداخت

شقایقی که غزلهای عاشقانه ی او

به روی دفتر گلبرگ های پرپر بود!

دوست دارم بهاری شدن را

مصطفی محدثی خراسانی — Fri, 22 Aug 2014 08:22:00 GMT

دوست دارم بهاری شدن را

همنفس با قناری شدن را

چشمه در چشمه جوشیدن از سنگ

رود در رود جاری شدن را

رفتن از خانه تا کوچه تا دشت

تا نسیم صحاری شدن را

دل به دریا زدن، ترک مرداب

نو شدن، جویباری شدن را

گرچه در گیر و دار خزانم

دوست دارم بهاری شدن را

اما درهای بسته امیدوارترند...

سید جعفر میرهاشمی — Fri, 15 Aug 2014 03:36:00 GMT

این آخرین نامه

از آخرین کسی است

که برای تو می نویسد

نمی گویم به شهر ما بیا

که حتی سایه های درختان سبزند

و زیستن روان تر از آب

سرایت کرده به سنگ

اما هستند، درختانی که

طبق عادت

شکوفه نمی کنند

نمی گویم

ماشین های شهرم

هر صبح

روشن می شوند

که اولین مسافر، تو باشی

نه

حتی کم اند اتوبوس های صدتومانی

که آزادی را به دماوند می آورند

و از این همه مسافر

که از دهان مترو بیرون می زنند

یکی شان تو نیستی

یکی شان بهار نیست.

نمی گویم

درها

به امید دیدارت باز می شوند

اما درهای بسته امیدوارترند

همین چند خبر کافی ست

تا هوای شهرم را داشته باشی

اين سحرها آسمان گم مي شود در بال ما

علیرضا قزوه — Mon, 07 Jul 2014 05:16:00 GMT

السلام اي ماه پنهان پشت استهلال ما
ما به دنبال تو مي گرديم و تو دنبال ما

ماه پيدا، ماه پنهان، ماه روشن، ماه گم
رؤيت اين ماه يعني نامه ي اعمال ما

خاصه اين شب ها که ابر و باد و باران با من است
خاصه اين شب ها که تعريفي ندارد حال ما

کاش در تقدير ما باشد همه شب هاي قدر
کاش «حوّل حالنا»يي تر شود احوال ما

اين سحرها در زلال ربّنا گم مي شويم
اين سحرها آسمان گم مي شود در بال ما

ما به استقبال ماه از خويش تا بيرون زديم
ماه با پاي خودش آمد به استقبال ما

گوشه ي چشمي به ما بنماي اي ابرو هلال
تا همه خورشيد گردد روزي امسال ما

به قول پرستو: بهار آمده!

قیصر امین پور — Wed, 09 Apr 2014 06:02:00 GMT

چه شد؟ خاک از خواب بیدار شد
به خود گفت: انگار من زنده ام!
دوباره شکفته است گل از گلم
ببین بوی گل می دهد خنده ام!

نوشتند چون حرف ناگفته ای
گل لاله را بر لب جویبار
چه شد؟ باز انگار آتش گرفت
همه گل به گل دامن سبزه زار

چنین گفت در گوش گل، غنچه ای:
نسیمی مرا قلقلک می دهد
زمین زیر پایم نفس می کشد
هوا بوی باد خنک می دهد

صدای نفس های نرم نسیم
به بازیگری گفت: اینک منم!
که با دست های نوازشگرم
گلی بر سر شاخه ها می زنم!

از این سوره ی سبز و آیات سرخ
کتاب زمین پر علامت شده
زمین گفت: شاید بهشت است این!
زمان گفت: گویا قیامت شده!

زمین فکر کرد: آسمانی شده
کبوتر گمان کرد: آبی شده
دل سنگ حس کرد: جاری شده
گل احساس کرد: آفتابی شده

به چشم زمین: برف ها آب شد!
به فکر کویر: آبشار آمده!
به ذهن کلاغان: زمستان گذشت!
به قول پرستو: بهار آمده!

این زمستان نیز سر می آید و...

سیدمحمد بابامیری — Sun, 16 Mar 2014 16:45:00 GMT

این زمستان نیز سر می آید و...
باز فصلی خوبتر می آیدو...

صد شکوفه با نماهنگ نسیم
از دل هر شاخه درمی آیدو...

آسمان یکباره ابری می شود
باز باران بی خبر می آیدو...

زیر باران شعرهای عاشقی
خوبتر از آب درمی آیدو...

نم نمک روح مرا تر می کند
لحظه لحظه بیشتر می آیدو...

کارهایی اینچنین زیبا فقط
از خدای عشق برمی آیدو...

باید از او دم زنم تا زنده ام
ناگهان وقت سفر می آیدو...

گر بیایی خانه ای می سازم از باران و شعر...

سعید بیابانکی — Sun, 16 Mar 2014 16:24:00 GMT

مبتلا کرده است دل ها را به درد دوری اش
نرگس پنهان من با مستی اش مستوری اش

آه می دانم که ماه من سرک خواهد کشید
کلبه ی درویشی ام را با همه کم نوری اش

آسمانی سر به سر فیروزه دارد در دلش
گوش ها مست تغزل های نیشابوری اش

یک دم ای سرسبزی یک دست در صورت بدم
تا بهاران دم بگیرد با گل شیپوری اش

ماه می گردد به دنبال تو هر شب سو به سو
آسمان را با چراغ کوچک زنبوری اش

آنک آنک روح خنجر خورده ی فردوسی است
لا به لای نسخه ی سرخ ابو منصوری اش

بوسه نه جمع نقیضین است در لب های او
روزگار تلخ من شیرین شده است از شوری اش

گر بیایی خانه ای می سازم از باران و شعر
ابرهای آسمان ها پرده های توری اش ...

من به بغض خود سفارش کرده بودم نشکند

سید مهدی موسوی — Wed, 12 Feb 2014 18:36:00 GMT

دل شبیه قایقی کوچک به دنبال تو بود
از همان اول دل بی طاقتم مال تو بود
ترس از امواج دریا در دل من جا نداشت
ساحل آرامشم باریکه ی شال تو بود
ای بهار سبز! دنیایی دعاگوی تو شد
راز حوّل حالنا در أحسن الحال تو بود
هفت قرنِ پیش در شیراز و در "طرف چمن"
خواجه ی شیراز حتی تشنه ی فال تو بود
جمعه ها و ماه ها و سال ها مجنون شدند
این حکایت در غیاب چندصد سال تو بود
من به بغض خود سفارش کرده بودم نشکند
سینه ام آتش فشان نیمه فعال تو بود

به تو فکر می کنم...

معصومه موسوی — Wed, 04 Sep 2013 02:13:00 GMT

همه چیز را شست‌و‌شو دادم
از کاشی‌های آشپزخانه گرفته تا چشم‌هایم
حالا به شکل پیراهن کهنه‌ای
آویزان از بند
به چشم‌های شرقی‌ات فکر می‌کنم
به این‌که تو بیایی
آسمان آبی شود
من خودم را بردارم از روی بند
اتو بکشم و دوباره بپوشم
به عید فکر می‌کنم
و گلدان‌های خالی پر از خاک را
کنار پنجره می‌کارم
بهار از لب‌های تو شروع می‌شود
بدون تو
ماهی می‌میرد
و این سکه‌ها
برای خریدن پیراهنی نو کافی نیست
پدرم می‌گوید باید ترکم کنی
و دلتنگ نشوی برای خانه کاهگلی‌مان
پدرم وقتی این را می‌گوید
به شکل دریای طوفان زده است
من چشم‌های پدرم را دوست دارم
او هر روز چاه‌های عمیق را روشن می‌کند
و به دنبال ریشه‌ای‌ست
که در حیاط خانه‌مان سبز شود
چرا خاک چیزی فاش نمی‌کند؟
یا آسمان تو را فریاد نمی‌زند؟
بدون تو
مادرم غمگین است
و خواهر کوچک‌ام کیف‌اش را با کتاب‌های دست دوم پر می‌کند
و به مدرسه مهاجرین می‌رود
او هرگز مدادرنگی‌هایش را دوست نداشت
و از خط کشی‌های خیابان تنها عبور می‌کرد.
من برق چشم‌های خواهر کوچک‌ام را دوست دارم
برق چشم‌های “امید” برادر کوچک‌ام را دوست دارم
اما همیشه دستمالی خیس
آن‌ها را از من می‌گیرد
و من به شکل تکه پارچه‌ای
همیشه آویزان از بند
به تو فکر می‌کنم.

به باران

سید علی میرافضلی — Wed, 01 Aug 2012 07:47:00 GMT

و به باران نتوان گفت نبار

نیایش

سید علی میرافضلی — Tue, 31 Jul 2012 11:14:00 GMT

خداوندا
برای شانه‌های خسته، قدری عشق
برای گام‌های مانده در تردید، قدری عزم

نیایش

سید علی میرافضلی — Sat, 28 Jul 2012 02:55:00 GMT

خداوندا

برای شانه‌های خسته، قدری عشق

برای گام‌های مانده در تردید، قدری عزم

برای زخم‌ها، مرهم

برای اخم‌ها، لبخند

برای پرسش چشمان ما، پاسخ

برای خواهش دستان ما، باران

برای واژه‌ها، گرما

برای خواب‌ها، رؤیا

برای این همه سرگشتگی، ایمان

برای این همه بیگانگی، الفت

برای بستگی، آغاز

برای خستگی، آغوش

برای ظلمت جان، روشنایی‌های پی در پی

برای حیرت دل، آشنایی‌های پر معنا

خداوندا

برای عشق‌های خسته، قدری روح

برای عزم‌های مانده، قدری راه...